[review] Splinter Cell: Conviction

Geschreven door Jeffrey van Leeuwen

zondag, 18 april 2010 01:15

We hebben vier jaar moeten wachten op het nieuwste avontuur van Sam Fisher, maar Ubisoft heeft de game eindelijk afgeleverd. Is dit de topper die we voor ogen hadden of moet Ubisoft zich schamen?

Splinter Cell: Conviction zou origineel in november 2007 uitgebracht moeten worden. De ontwikkelaar van Splinter Cell: Conviction besloot op een bepaald moment tijdens de ontwikkeling van de game terug te stappen naar de tekentafel. Men probeerde een betere gameplay te ontwikkelen, welke beter bij deze generatie zou passen. Nu, bijna drie jaar na de originele releasedatum, is Splinter Cell: Conviction wereldwijd verkrijgbaar. Weet Ubisoft dan ook daadwerkelijk een goede game af te leveren of hebben we hier te maken met een slap aftreksel van de eerder Splinter Cell delen? Als je antwoord op deze vraag wilt hebben moet je maar snel verder lezen.

Het verhaal van Splinter Cell: Conviction speelt zich drie jaar na de gebeurtenissen in Double Agent af. Agent Sam Fisher heeft Third Echelon verlaten vanwege de dood van zijn dochter, welke door een dronken bestuurder werd veroorzaakt. Deze traumatische gebeurtenis heeft voor zijn vertrek gezorgd. Op een bepaald moment neemt Sam' voormalige collega, Anna Grimsdottir, contact met hem op en beloofd hem informatie over de moordenaar van zijn dochter.

Op dit moment begint de game en neemt de speler controle over Sam Fisher, die op hetzelfde moment geconfronteerd wordt met een hinderlaag. Spelers mogen direct kennis maken met de nieuwe features van de game, en gelijk wordt duidelijk dat Splinter Cell: Conviction niet echt de stealth game is waar we op hadden gehoopt. Sam vertrouwt namelijk meer op zijn wapen dan op zijn vermogen om ongezien langs bewakers te komen. De game is, zoals hierboven aangegeven, gebouwd voor de generatie, en daarom zijn er meer third-person shooter elementen in de game verwerkt. Splinter Cell: Conviction is nog steeds een stealth game, alleen met een gebrek aan stealth. In Conviction draait stealth om snelheid.

Sam is in Splinter Cell: Conviction dan ook behoorlijk snel te noemen. Of hij nu achter een tafel moet duiken, moet vluchten voor gealarmeerde vijanden of vijanden uit moet schakelen, Sam doet het allemaal heel snel en vloeiend. Het is dan ook niet gek dat Sam de codenaam "Panther" heeft gekregen van Third Echelon. In vorige Splinter Cell games moest Sam zijn doel behalen zonder gezien te worden, maar in Conviction is hij juist degene die zich als jager gedraagt. Hij vermijd vijanden niet, hij gaat juist achter ze aan. Natuurlijk moet de speler intelligent gebruik maken van donkere plekken in Splinter Cell: Conviction. In plaats van dat er gelet moet worden op meters die de hoeveelheid stealth aangeven, maakt Ubisoft het een stuk vanzelfsprekender. Wanneer je je in een donkere omgeving bevindt zal de kleur van het scherm weg gaan en dus overgaan in zwart-wit. Wanneer de kleur terug op het beeld komt betekend dit dat je zichtbaar bent voor de vijand.

In Conviction draait stealth niet alleen maar om donkere en lichte plekken, zoals ik hierboven al aangaf draait stealth ook om snelheid en het schuilen achter obstakels. Wanneer de linker trekker ingedrukt wordt zal Sam automatisch achter een obstakel schuilen. Door deze trekker los te laten zal hij zich hier per direct los van maken. Dit systeem is niet te vergelijken met het cover-systeem van bijvoorbeeld Gears of War, maar werkt wel erg goed. Daarbij komt dat het nemen van dekking erg belangrijk is in een hevig vuurgevecht.

Splinter Cell was ooit een serie waar alleen spelers met veel geduld zich aan konden wagen. Het draaide namelijk allemaal om het onthouden van patronen van de vijandelijke patrouille, het intelligent gebruik maken van de omgeving, schaduw en licht, en natuurlijk het inzetten van een groot arsenaal aan gadgets. Nu kunnen ook Gears of War- en Call of Duty spelers zich wagen aan het nieuwste avontuur van Sam Fisher, en dit feit zal zeker niet iedereen kunnen waarderen.

Nu Sam Fisher zich tegen Third Echelon gekeerd heeft, heeft hij natuurlijk ook geen toegang meer tot het uitgebreide arsenaal van deze overheidsinstelling. Ook de Night Vision Goggles, welke in eerste instantie onmisbaar lijkt in een Splinter Cell game, zijn niet aanwezig in Conviction. Wel is er een variant voor in de plaats gekomen, namelijk de Sonar Goggles. Dit stukje technologie stelt de gebruiker in staat door muren te kijken. Deze bril kan oneindig gebruikt worden, en kan daarmee de balans in de game verstoren. Ubisoft heeft geprobeerd deze balans weer terug te brengen door het beeld te laten storen als je beweegt. Hierdoor worden de Sonar Goggles bijna onbruikbaar.

Natuurlijk zijn de Sonar Goggles niet de enige gadget waar Sam Fisher zijn handen op mag leggen. De hoeveelheid gadgets in Splinter Cell: Conviction zijn wel afgenomen, maar aangezien de actie verhoogd is, is het natuurlijk nog maar de vraag of je wel aan deze gadgets toe komt. Overigens heeft Sam beschikking over een tas die een stoorzender bij zicht draagt. Door deze te activeren raken vijanden in de war en vallen apparaten in de buurt tijdelijk uit. Het is dus een prima gadget die gebruikt kan worden om vijanden te verassen in het donker of ze gelijk aan te vallen.

Sam gebruikt dit alles natuurlijk in zijn voordeel, en kan hier ook een hinderlaag mee opzetten. Ubisoft heeft aangegeven dat Conviction de eerste Splinter Cell is met weinig technologie, maar wel heeft Sam een nieuwe vaardigheid gekregen, namelijk 'Mark and Execute'. Door een vijand via een melee aanval van kant te maken krijgt Sam de mogelijkheid om vijanden aan te wijzen voor hij in een gevecht belandt. Wanneer de vijanden binnen zijn bereik zijn kan de speler met één druk op de knop zorgen dat alle aangewezen vijanden in één keer op een headshot getrakteerd worden. Dit wordt schitterend in beeld gebracht en de animaties die gebruikt worden zijn van erg hoog niveau te noemen. Een waar hoogtepunt qua animaties zijn toch wel de brute ondervragingen die Sam uitvoert bij belangrijke karakters. Hier moet de ex-agent namelijk informatie uit ze krijgen, en dit gaat niet zonder slag of stoot. Een hoofd door een wastafel heen slaan, een gezicht op een brandend fornuis drukken of een complete vijand een verdieping naar beneden te gooien, Sam doet het allemaal.

Alle vaardigheden die Sam Fisher in de singleplayer campaign bezit zijn ook beschikbaar in de multiplayer, 'Deniable Ops'. Spelers kunnen namelijk samen met een vriend, vriendin of een willekeurig persoon over Xbox Live enkele missies uitvoeren. De missies zijn vanzelfsprekend minder uitgebreid dan die uit Sam' avontuur, maar zeker niet saai te noemen. Wat de multiplayer in Splinter Cell: Conviction zo sterk maakt is het feit dat spelers goed samen zullen moeten werken.

Spelers mogen naast Deniable Ops ook met enkele stand-alone modi aan de slag. Denk hierbij bijvoorbeeld aan 'Hunter', waarin spelers een bepaalde hoeveelheid vijanden in een omgeving moeten vermoorden voor ze naar de volgende omgeving kunnen gaan. Wanneer de speler gevonden wordt door een vijandelijke soldaat zullen er extra soldaten bij geroepen worden, waardoor de missie in één keer een stuk moeilijk is. Een andere mode is Face Off, waarin spelers een EMP moeten verdedigen tegen golven van vijanden van zich af moeten slaan. Echter kunnen geen van deze modi, op de Deniable Ops mode na, op tegen de oude en klassieke Spies vs. Mercs mode die vele Splinter Cell fans in Conviction zullen missen.

Grafisch gezien is Splinter Cell: Conviction een prachtige game. Vele ontwikkelaars laten bij enkele grafische elementen zo nu en dan wat steken vallen, en hier zijn schaduwen een goed voorbeeld van. In Splinter Cell: Conviction is dit niet het geval, aangezien de lichteffecten en dus ook schaduwen erg goed op het beeld worden weergegeven, en zelfs ongeëvenaard genoemd kunnen worden. Zoals ik hierboven al aangaf zijn de animaties van erg hoog niveau, en ook de camera standpunten zijn intelligent geplaatst. Overigens is ook de voice-acting, waaronder dat van Michael Ironside, één van de beste uit de industrie, en dit alles draagt bij aan een intense ervaring waar spelers later zeer waarschijnlijk nog een keer van zullen willen genieten.

Splinter Cell: Conviction is voor sommige mensen niet een volwaardig Splinter Cell game, maar zal voor nieuwe spelers een reden zijn om zich met de serie te gaan bemoeien. De game bevat duidelijk minder stealth elementen dan vorige Splinter Cell games, en dit is toch wel een gemis. Ook had ik graag gezien dat de campagne wat langer zou duren. Al met al is Splinter Cell: Conviction een geweldige game. Het sterke verhaal, de prachtige graphics en de soepel gameplay zorgen voor een intense ervaring. Ook de multiplayer mode mag zeker niet over het hoofd gezien worden. Ben je een die-hard Splinter Cell fan, ben je gek op stealth games of wil je eens wat anders dan al die actie-games, dan weet je welke game je in huis moet halen.

Voeg deze pagina toe aan je favoriete Social Bookmarking websites:

| Meer...

< Vorige		Volgende >

Login form

Belangrijke headlines

Tgdb Menu

Plaats reactie